Wij leven nu, maar we zijn met zoveel touwtjes verbonden met andere tijden. Onze ouders en voorouders leven in ons door, niet alleen in ons DNA, niet alleen in onze herinnering, maar in een vorm van begeestering.
Op de dag dat mijn moemoe zes maanden geleden overleed, 104 en nog een schamel lijfje mummiemens, besloot ik geen vlees meer te eten. Een rechtstreeks verband was er niet, maar ergens in de kosmos klapte een deur open.
Vandaag lunchte ik met een oude vriendin. Toevallig kwam het gesprek op grootouders en ze vertelde me dat in maart, op de vijfde verjaardag van het overlijden van haar opa, in Brussel de bommen ontploften.
Die twee zaken openden ook ergens een deur. Ze sprong in haar wagen, reed naar Zaventem op zoek naar mensen die ze hulp kon bieden. In een opvangcentrum werd ze in contact gebracht met twee al wat gedaagde Tsjechische vrouwen, gestrand onderweg naar een zoon in Washington. Ze nam hen mee, bood hen een bad en een bed.
Ik hou van vele vrienden maar vandaag verdienen zij een bijzondere vermelding. Loes en Steven.