Kun je echt van iemand houden zonder de idee te omarmen dat je die persoon ook weer kunt verliezen? Mijn oma van 104 is vandaag overleden en er is een schokgolf aan emoties door me heen gegaan.
Ik had niet durven te denken dat haar dood er mee voor zou zorgen dat er weer enkele vensters meer van mijn innerlijk wagenwijd open werden gezet. Elke evolutie is op haar tijd gebaad bij een revolutie.
Mijn oma was een goede ziel, die nu verlost is van dat sterfelijke omhulsel dat ze 104 jaar heeft meegedragen. Ze doofde uit als een kaars, zonder lijden, zonder strijd. Haar laatste verstaanbare woorden zijn geweest: 'Ik zien a zoe gere.'
Panta rhei. Zie de golf op je afkomen, en de golf daarop, en haak je tenen niet in het zand maar laat je optillen.