Ik liep de voorbije dagen door de regen in korte T-shirtmouwen en wanneer de zon het blauw uit de lucht deed smelten, trok ik een warme jeans aan. Ik botste tegen mensen op en zij tegen mij. Het leek alsof mijn leven niet synchroon verliep met de tijd, alsof ik elders en nergens was.
De tijd… Ik lees het fascinerende Schaduw en vuur van collega en copain Dimitri Bontenakel. Ik lees in De Morgen een recensie over twee wetenschapsjournalisten die elk een boek schreven over de tijd. En ik lees in die recensie het aforisme van de Nederlandse fysicus Carlo Beenakker: 'Tijd is datgene wat ervoor zorgt dat niet alles tegelijkertijd gebeurt.'
Soms twijfel ik daaraan. Dan ben ik de man die vandaag exact een jaar geleden het bericht kreeg dat zijn grootmoeder van 104 was overleden, en tegelijk het jongetje dat door haar een kop bouillon werd gebracht als het weer eens op de sofa ziek en koortsig lag te zijn.
Een halfjaar geleden ben ik verhuisd en voor het eerst trof ik deze week een duif aan op de balustrade van mijn balkon. Ik weet wel: duiven brengen geen boodschappen uit een andere wereld. Toch deed dat pak pluimen dat daar 's ochtends lag te wachten me gek genoeg wat.