… word ik bedolven onder de wensen, terwijl dit geen tijd is om te vieren. Toch is dit een bijzondere verjaardag, als Rat in het Chinese jaar van de Rat. Dat komt maar om de twaalf jaar voor en het waren voor mij vaak erg aparte, omwentelende jaren. Ook nu.
Ik zit al enige maanden op de schommelstoel van de tijd. De ene keer gaat hij snel, dan weer traag, maar vooral: het lijkt soms of ik alles tegelijk meemaak, het verleden en het heden.
Dat komt door deze ongewone tijd, zeker, maar ook door bewust gezochte contacten met dat verleden. In het voorjaar bracht ik drie maanden dicht bij mijn roots door, ik las en deelde op mijn Facebookpagina het dagboek van mijn grootvader.
De voorbije week merkte ik dat het me nu beter ging dan in maart. Voor een stuk is het onbekende weg, dat scheelt. Vooral vind ik het zelf minder erg om binnen te zitten wanneer de duisternis al vroeg voor de ramen valt dan wanneer de zon lokt als een sirene.
Kunnen we dat nog wel, die stilte en die donkere jaargetijden toelaten in onszelf?
Ik ben niet alleen, zoals in dat gedicht van Rilke, al woon ik alleen. Liefde voor jullie allen.