De lap papier ontrolt zich over mijn eettafel als een Perzisch tapijt. Op het papier staat een soort stamboom getekend, in mijn handschrift. Een stamboom die niet zover teruggaat, maar die wel wijd uitwaaiert langs neven, nichten, achterneven en achternichten.
Ergens centraal, als zevende kind in een rij van twaalf, staat mijn grootmoeder, de moeder van mijn moeder, geboren in 1912. Behalve een jongere zus is zij de enige van een vooroorlogse generatie die nog in leven is. Wanneer vannacht de datum op 18 januari 2012 springt, zal zij een hele eeuw hebben volgemaakt.