Je zou je kunnen inbeelden dat hij bij elke steek van de naald dacht aan iemand die hij heeft achtergelaten. Bij de eerste steek zijn moeder, dan zijn vader, zijn broers, zijn zussen, zijn vrienden…
Hoe wanhopig moet iemand zijn dat hij niet alleen in hongerstaking gaat maar ook zijn mond dichtnaait? En dan zijn er stemmen uit de grommelende onderbuik van de maatschappij die dit chantage noemen.
Ik ken geen enkel geval van chantage waar men zijn eigen leven tegenover zet.
'Toegeven zou de poorten openzetten', zeggen diezelfde stemmen. Dan hebben de machthebbers de keuze. Ze kunnen dit geval negeren, een mens zichzelf laten doodhongeren. Dat kunnen ze. Dan geven ze niet toe aan de 'chantage'. Flink.
Een dag later: de crisismanager voor asiel en migratie wordt ontslagen. De man die de kat de bel aanbond wordt aan de kant geschoven. Nog eens genaaid.