Soms verandert er iets. Een kleine verschuiving die zelf haast niet waar te nemen is, maar waarvan je de effecten elders merkt. Een barst waardoor er plots wat licht komt binnengevallen, zoals in het lied van Leonard Cohen.
Toen ik een jaar of dertien was, mocht ik een huis ontwerpen. Mijn droomhuis. De leraar tekenen gaf wat richtlijnen mee om een levensecht grondplan te schetsen. Ik was trots.
Het commentaar van de tekenleraar haalde mij van mijn wolk af. Het was een ramp. Tot mijn eigen ontzetting begreep ik plots wat ik had gedaan. Ik had het huis van mijn ouders nagetekend. Ik had weken de tijd gehad om mijn fantasie de vrije loop te laten en ik was niet verder gekomen dan een kopie van wat ik kende.
Soms komt er een barst in de dingen. De woorden van de leraar openden in mij een kleine kloof waar het heldere licht doorheen viel dat me toonde hoe ik vastzat aan wat was. In gedachten heb ik toen de tekening verscheurd.