De zin van het leven

Gisterenavond. Drie jongens op de fiets halen me in terwijl ik naar de Boekenbeurs wandel. Een van hen komt langs me fietsen en spreekt me aan.

'Mag ik u wat vragen.'

'Wij zijn van (...) en zouden u willen vragen wat voor u de kern van het bestaan is.'

Die openingsvraag is mij bekend. Als jongeren met een Engelse tongval je plots op straat vragen naar de zin van het leven, dan kun je er donder op zeggen dat het Mormonen zijn.

Ik zeg de jongens vriendelijk dat ik die vraag jaren geleden van enkele hunner collegae gekregen heb en dat ik heel dat verhaal niet opnieuw ga doen.

Dezelfde komt nog even langs mij fietsen. 'Wat hebt u hen geantwoord toen? Wat is de essentie voor u?'

'Ik denk dat de essentie liefde is. Hoe we dat invullen is persoonlijk.'

Toch probeert hij nog even: 'Voor ons is de kern Jezus Christus.'

'Mooi. Zoals ik al zei: de invulling is persoonlijk.'

Maar zoals vaak is er dan een kruispunt, verkeerslichten, en slaan zijn twee kompanen een andere richting in. Kruispunten in het leven, ze komen vaak op tijd. Maar de liefde haalt altijd de overkant.