'Zondag liep hij bij mij aan de hand. Onderweg naar huis, na een bezoek aan zijn overgrootmoeder die hem vaak met mij verwart en mij met nog iemand anders.' Zo begon ik hier bijna dag op dag twee jaar geleden een stukje over mijn oudste neefje, toen vier jaar oud.
Vorig weekend was het zijn broertje, ondertussen twee jaar ouder, die bij mij aan de hand liep. Dezelfde weg, hetzelfde tijdstip, haast dezelfde leeftijd, en toch zo heel anders. De ernst van twee jaar geleden had plaats gemaakt voor speelsheid.
Gisteren kreeg ik dan van hun papa drie foto's in de mail: portretjes door de schoolfotograaf, apart en met hun beiden. De oudste (6) met quasi opgetrokken wenkbrauwen, zich verwonderend over al wat nieuw is. Kleine broer (4) die zelf uit zijn ogen laat spreken: 'laat mij nou maar doen'.
Twee schatten van kinderen, elk met hun ongelooflijke eigenheid, die zó uit een oogopslag kan blijken.