(deze brief vloeide voort uit Date Ex Machina, een initiatief van het literaire tijdschrift Deus Ex Machina)
Dag Marie,
Verwondering. Als er één menselijke eigenschap is die we moeten vrijwaren in het vluchtige tumult van deze tijd, dan is het de verwondering.
Ik zag je staan nog voor ik het afspraakpunt AKO had opgemerkt. Omdat je breed lachend, maar vooral omdat je geheel afgezonderd stilstond te midden van de menigte. Frêle vrouw in het oog van de storm – dat valt op.
In diepgaande gesprekken over vaders en moeders, over tafel en bed, goten we olie op elkaars golven. We deelden het tumult in ons hoofd en in ons leven zoals we haan en baars deelden, en we temperden voor enkele uren elkaars chaos.
Zoals vaak vallen je de juiste woorden en de scherpste gedachten niet tijdens het genot van het gesprek in, maar pas achteraf. Over vriendschap, over vluchtige vriendschappen op Facebook en vrienden maken in het echte leven, met echte ogen om in te kijken.
Ik ben slecht in eindigen, Marie, dat had je wel gemerkt. Daarom een kort tot weerziens, en liefs.
x Peter