In de schoolrefter, achter mijn brooddoos en flesje Sprite, stond mijn hart even stil. De toezichthoudende onderwijzer vertelde me dat mijn vader een accident had gehad.
Het is maar een kleine anekdote om het over iets anders te hebben. Het COV, dat is het Christelijk Onderwijzersverbond. Mijn vader was afgevaardigde. Iets terugdoen voor de maatschappij, heet dat. Niet alleen naar jezelf kijken. Hij heeft dat altijd toegewijd gedaan.
Neen, dit heeft niks te maken met vaderliefde of nostalgie. Ik ben zelf ooit werkloos geweest. En blij dat ik gesyndikeerd was. Die mensen hebben mij altijd geholpen.
En dus stond vanochtend mijn hart weer even stil. Vanwege nog maar eens zo'n lukraak gelanceerd en ongefundeerd voorstel van populistische politici.
Ik kleurde gisteren zelf een beetje groen en rood. En vanochtend zag ik de dag naderen. De dag van die slogan: 'Morgen revolutie! Boterhammen meebrengen.'