Vorige week bracht ik enkele dagen door in Berlijn. Een bezoek aan de stad waar de geschiedenis op straat ligt, met als doel enkele toeristische hiaten te vullen en veel inspiratie op te doen.
In Berlijn spraken de gebouwen tot mij, de musea, de historische sites, de brokstukken van een litteken in het gezicht van de stad, maar ook de woonwijken, de boomrijke lanen, de bruggen, de posters, de graffiti. En uiteraard de mensen. Gezichten die soms even blijven hangen, flarden van gesprekken, vluchtige ontmoetingen.
Op die manier rijpte het idee om rond een tiental van die gezichten korte portretjes te schrijven, over de mens zelf of over hoe het gezicht iets in mij opriep. Elk van die portretjes wordt gelinkt aan een bijbehorende Facebookaccount.